Leren kitesurfen voor beginners - Paola's ervaring in de kiteschool

EERSTE DATUM
Vol zelfvertrouwen loop ik naar mijn vliegerinstructeur, mijn nieuwe kitesurfoutfit glimmend in de zon en mijn haar wapperend in de wind. Ik denk bij mezelf “Ik word nu een van hen, een kiter, rijdend over het water en vliegend door de lucht. (Stel je het liedje Oh girl, the chi-lite voor dat op de achtergrond speelt).

Mijn vliegerinstructeur overhandigt me een harnas dat eruitziet als een enorme luier. Ik probeer erin te komen terwijl ik om mezelf moet lachen. Alsof dit nog niet genoeg is, zorgen het veiligheidsvest, de fluorescerende oranje bowlingbalhelm en mijn gezicht volledig bedekt met witte zonnebrandcrème ervoor dat ik in niets lijk op de hete kite chix die je hoog ziet vliegen op foto's in kite magazines. Hij begint met het tekenen van het windvenster in het zand, legt de handgebaren uit om te communiceren over afstand, de krachtzone, windrichtingen en het opstellen van de vlieger. Voor ik het weet lopen we richting de lagune en begint mijn geflirt met de vlieger.

Ik probeer vertrouwen te krijgen en beetje bij beetje, trekje voor trekje, lukt het me om de vlieger in de gewenste richting te leiden. Twee uur later krijg ik een enthousiaste high five van mijn vliegerinstructeur! Dit voelt geweldig en ik kan niet wachten om daadwerkelijk op het board te stappen en weg te rijden. Ik boek snel vooruitgang en ik heb er vertrouwen in dat de vlieger en ik op dezelfde lijn zitten.

DE DANS
Mijn tweede sessie staat in het teken van lichaamsdansen (ik bedoel slepen). Klinkt leuk, toch? Het begint heel goed, ik krijg mijn kite onder controle en sleep mezelf downwind. De bar in de ene hand, mijn kite op 10:30 of 1:30 en mijn andere hand die me in de juiste richting leidt. Het voelt alsof ik aan het stijldansen ben (in mijn hoofd hoor ik Hungry Eyes - Dirty dancing).

Ik sleep downwind gemakkelijk, dus nu is het tijd om upwind te gaan. En upwind gaan we, of dat proberen we in ieder geval! Plotseling verlies ik volledig de controle over mijn lichaam, ik probeer nog steeds mijn kite onder controle te houden, maar ik snak naar lucht. De golven slaan me in het gezicht en in plaats van lucht adem ik ladingen water in, en ik bedoel ladingen!

Ik hoor mijn instructeur in de verte “niet aan de bar trekken, niet aan de bar trekken, controle over je lichaam” Ik probeer alles onder controle te houden, maar ik ben moe en ik voel me compleet verslagen. Mijn vliegerinstructeur kondigt aan dat de les voorbij is. Mijn zelfvertrouwen ging downwind en mijn onzekerheden upwind. Mijn instructeur vertelt me dat ik vooruitgang boek, maar dat ik mijn lichaam onder controle moet houden en moet stoppen met zo hard aan de bar te trekken. Hij klinkt teleurgesteld terwijl ik met moeite op adem kom en een slokje water neem, gelukkig geen zout water deze keer!

STEMMINGSWISSEL UITDAGING
Terwijl ik me klaarmaak voor mijn volgende les merk ik dat ik er gemengde gevoelens bij heb. Ik zoek mijn luierharnas, die met de beenbandjes, maar krijg uiteindelijk het normale (heup)harnas aangereikt. Ik doe mijn oorlogsverf (sunblock) op, verzamel mijn spullen en maak me klaar voor de strijd.

Ik begin mijn vlieger op te zetten. Terwijl ik met de lijnen worstel, komt een van de strandjongens naar me toe en zegt: “Veel succes, de wind is vlagerig en het water is woelig vandaag” en loopt verder. Mijn zelfvertrouwen verdwijnt en ik voel mijn angst toenemen... Bedankt, Machan (vriend in het Singalees)!

Mijn instructeur glijdt over het water terwijl hij de volgende stappen uitlegt, ik probeer me te concentreren maar ik voel mijn charmante neopreen laarsjes jeuken. Ik moedig mezelf aan om mijn gedachten leeg te maken. Mijn instructeur overhandigt me de vlieger. Ik adem diep in en uit. Ik stuur mijn vlieger van 11 naar 2 en, geloof het of niet, ik sta op! WAT!?

Ik was ongeveer 5 seconden omhoog en toen viel ik weer naar beneden, maar dat was genoeg om mijn zelfvertrouwen een boost te geven en me het gevoel te geven dat ik de start van het board had gehaald. Ik ben weer op de goede weg!

Ik probeer het nog een keer, dit keer hoor ik mijn instructeur zeggen dat ik aan de stang moet trekken. Ik kijk achterom, hij ziet dat ik in de war ben en legt het nog een keer uit: “Nu wil je de kracht dus moet je aan de stang trekken om genoeg kracht te creëren om jezelf op de plank te trekken en te gaan staan.” Ik probeer mezelf voor de tweede, derde en vierde keer omhoog te krijgen, ik trek aan de stang, ik weet niet zeker waarom maar deze keer vlieg ik ... hoog ... en land dan op het water dat aanvoelt als beton. Twee seconden lang tintelen mijn benen en doet mijn lichaam pijn. Ik sta op, neem de controle over de vlieger over en probeer het dapper opnieuw, en opnieuw, steeds opnieuw, maar mijn vlieger en ik zijn in gevecht. Ik merk dat ik bang word.

Ik probeer het nog een keer, dit keer heel langzaam, ik denk bij mezelf “Ik kan opstaan!” en krijg dan weer een klap in het water, verlies mijn board, drift voor de wind en probeer niet in paniek te raken. Ik voel me gefrustreerd, maar begin opnieuw. Het wordt duidelijk dat ik de eerste keer geluk had.

Mijn instructeur roept me terug naar de kant, ik maak me zorgen dat de sessie voorbij is maar hij lijkt blij met mijn prestaties en stuurt me terug om het opnieuw te proberen. Ik denk dat hij me gewoon probeert aan te moedigen en ik heb het gevoel dat ik faal. Terwijl ik de “walk of shame” terugloop, gaan mijn gedachten heen en weer tussen “Misschien is dit niet mijn sport?” en "Kom op meid je kunt het!".”

Nou ja, ik verbeterde in ieder geval mijn lichaam (dansend) slepend terwijl ik mijn board probeerde te halen dat verloren was gegaan in het water. Ik lach om mezelf en pak de vlieger met beide handen, fluister mezelf een bemoedigend “oké” toe en begin opnieuw. Kite op 12, pak board met één hand, zet beide voeten in de straps, houd mijn knieën gebogen, houd de kite op 12 (tijdens de worsteling), houd mijn lichaam onder controle, stuur kite en lichaam lichtjes naar 11, sneller naar 2, trek aan de bar terwijl je rechtop staat, richt board en kijk in de richting die je op wilt. Ik vloek, probeer mezelf weer bij elkaar te rapen en het opnieuw te proberen. Dit gaat maar door. Terwijl ik aan het worstelen ben, stijgt mijn respect voor alle kiters omdat ik me realiseer dat dit meer een mentale uitdaging is dan een fysieke.

De les is voorbij en ik ben lichtelijk gefrustreerd en een beetje boos op mezelf, de kite en mijn schijnbare gebrek aan vooruitgang. Mijn instructeur lacht: “Het is heel belangrijk om te leren crashen, en je hebt vandaag veel geleerd.” Ik antwoord met een sarcastische “haha.”

DE TWIJFELS
Ik denk dat ik er klaar voor ben ... of misschien ook niet. Er is nu geen weg meer terug. De vlieger kijkt op me neer en voordat mijn vliegerinstructeur me terug de strijd in stuurt, zegt hij “het is tijd om zoveel mogelijk te oefenen. Je bent één met de vlieger en onthoud dat elke beweging die de vlieger maakt, is omdat jij hem daarheen leidt.” Ik voel me als een klein kind dat sorry moet zeggen, ik kijk op en forceer een knikje naar hem.

Ik worstel een tijdje en dan gebeurt er iets onverwachts. Met elke haal voel ik me comfortabeler en zelfverzekerder. Ik begin het zelfs leuk te vinden! Elke keer als ik de vlieger onder controle heb of verlies, leer ik iets nieuws. Ik accepteer dat ik tijd en oefening nodig heb en ik laat al mijn frustraties en verwachtingen los. Ik realiseer me dat dit proces van vooruitgang leuk kan zijn. Het lukt me om een paar keer op het board te staan en een paar meter te rijden...

Ik heb het net gedaan! Wanneer je het het minst verwacht, is het er gewoon, “de verbinding”. En WOW dit is geweldig, ik omhels mijn vliegerinstructeur “wat een gevoel, machan!”.”

IK DENK DAT IK VERSLAAFD BEN
Ik betrapte mezelf erop dat ik “s ochtends vroeg door het gordijn naar de palmbomen keek om te zien hoe de wind stond. Ik zit aan de ontbijttafel vol enthousiasme om te gaan vliegeren. Mijn instructeur komt naar me toe en we moeten de lessen van vandaag verzetten naar morgen of zelfs overmorgen. Ik ben teleurgesteld. ”Dit hoort bij het spel“ lacht hij ”je kunt de vlieger besturen maar niet de wind". Ik zie een liedje (When will I see you again - The three degrees spelen op de achtergrond, is dit toeval?)

Ik praat en droom constant over kiten.... ik steek zelfs mijn handen willekeurig in de lucht om de beweging te oefenen. Ik wil kiten en vooruitgang boeken, meer rijden en me op mijn gemak voelen met de kite en het board. Morgen rijden we! Ze zien me rijden (rollen) Chamillionaire - Ridin’ ft. Krayzie Bone speelt in mijn hoofd.

JA, ZEKER VERSLAAFD
Ik spring (weer) uit de veiligheidsboot, begin (weer) mijn vlieger op te pompen, loop (weer) terug naar mijn startpunt en begin (weer) opnieuw. Zo gaan er een paar uur voorbij en ik voel me gezegend en gelukkig. Mijn zelfvertrouwen neemt toe en ik word elke dag een beetje beter. Rijdend over het water glimlach ik, kijk omhoog naar de vlieger en maak het overwinningsgeluid. Whoeohoeo!!!

Mijn glimlach glanst in de zon en mijn haar wappert in de wind. Ik merk dat ik nu één van hen ben, “een Kiter”.”

Geschreven door onze lieve Paola, die aan het begin van dit zomerseizoen bij ons leerde kitesurfen. Boek je les bij ons en leer kiten!